Alexander Kohnstamm, directeur van Partos en woordvoerder namens de campagne #JeKrijgtWatJeGeeft:  “Nederland laat hiermee zien dat het zich bewust is van zijn internationale verantwoordelijkheid. Daarbij hoort een stevig beleid voor ontwikkelingssamenwerking in lijn met internationale afspraken. Dit is goed nieuws voor miljoenen mensen die onze investeringen nodig hebben om zelf iets van hun toekomst te maken. Maar ook voor Nederland zelf, omdat het onze internationale positie versterkt. Nederland kijkt als handelsnatie van oudsher met een open vizier naar het buitenland. Deze open houding is essentieel om de grote uitdagingen van deze tijd, zoals klimaatverandering, armoede, internationale veiligheid en energiezekerheid, het hoofd te bieden.”

Het einde van de gedoogcoalitie van VVD, CDA en PVV schept ook kansen. Zo is er kans op herstel van een stevige en sterke positie van Nederland in de wereld als hulpvaardige handelsnatie, die weer over de grenzen durft te kijken en zich weer internationaal durft te oriënteren. Daarbinnen past een stevig beleid voor ontwikkelingssamenwerking in lijn met internationale afspraken.

“We zijn geschrokken van de plannen die er lagen. Nog verder bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking pakt immers desastreus uit. Niet alleen voor de ruim 1 miljard mensen in extreme armoede, maar ook voor de internationale positie van Nederland. Nederland kijkt als handelsnatie van oudsher met een open vizier naar het buitenland. Deze open houding is essentieel om de grote uitdagingen van deze tijd, zoals klimaatverandering, armoede, internationale veiligheid en energiezekerheid, het hoofd te bieden”, meent Alexander Kohnstamm, directeur van Partos en woordvoerder namens de campagne #JeKrijgtWatJeGeeft.

“Laten we samenwerken aan een sterk internationaal imago. Daar hebben we allemaal baat bij. Ik ben ervan overtuigd dat ook het overgrote deel van de Tweede Kamer en het demissionaire kabinet zich bewust zijn van dit gedeeld belang.”

De campagne #JeKrijgtWatJeGeeft blijft de politieke ontwikkelingen, zoals nieuwe discussies over de Rijksbegroting voor 2013, op de voet volgen.

Als successen van Nederlands beleid wijst Tutu op de bijdrage aan eerlijke handel en de aanpak van de klimaatverandering. Het land lijkt nu echter te verdwalen in de internationale ‘kakofonie van hulpsceptici’. Hoewel een kritisch debat nodig is, kan het wegschuiven van internationale verplichtingen geen antwoord zijn, zo betoogt de aartsbisschop in Trouw.

Lees hier de hele brief.

PJO’s tegenover Trouw: niets is onbespreekbaar, behalve ontwikkelingshulp
Misschien wel de meest opmerkelijke uitkomst van de PJO onderhandelingen is het gegeven dat ontwikkelingssamenwerking volledig ontzien wordt. In de paragraaf hierover in het akkoord wordt vooral de nadruk gelegd op de noodzaak tot hervormingen in de sector. Deze uitkomst is des te verrassender wanneer rekenschap wordt gegeven van het feit dat de sterk pro-OS jongerenorganisatie van GroenLinks (DWARS) uiteindelijk uit de onderhandelingen stapte en geen handtekening onder het akkoord heeft willen zetten. Daardoor was het een centrumrechtse coalitie geworden, die – net als de partijen in het Catshuis – geen meerderheid meer heeft in de Tweede Kamer.

JKWJG in gesprek met de jongeren
In het nagesprek met JOVD voorzitter Dirkx kwam een verrassend positief geluid over OS naar voren. Volgens Dirkx is OS in essentie een liberaal concept. Het liberalisme bepleit vrijheid en gelijke kansen. Niet alleen in Nederland, maar ook daarbuiten. Internationale samenwerking is bij uitstek een instrument om dit te verwezenlijken, mits het efficiënt en effectief wordt gedaan. Dirkx herinnerde eraan dat Rutte, toen hijzelf JOVD voorzitter was, had gepleit voor een verhoging van het ontwikkelingsbudget.

Jongeren bieden hoop voor de toekomst
We hebben vanuit JKWJG een kleine blik gekregen in het denken van de politici van de toekomst. En dat biedt hoop. Nu maar hopen dat de envelop die de PJO’s aan de marechaussee aanboden met hun akkoord de heren en dame in het Catshuis tot bezinning gaan brengen.

Oud-bewindspersonen uiten ongenoegen
Tal van andere CDA prominenten wijzen de voorgenomen bezuinigingen af. Negen oud-bewindspersonen uitten hun ongenoegen over eventuele bezuinigingen in een uitgelekte brief aan de CDA-onderhandelaars: de oud-ministers van Buitenlandse Zaken Bot, Van den Broek en Kooijmans, oud-premier Lubbers, de oud-ministers voor Ontwikkelingssamenwerking Van Ardenne en Bukman en de oud-bewindslieden Deetman, Hirsch Ballin en Van Gennip.

Op het NOS nieuws benadrukte oud minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot nogmaals dat korten op ontwikkelingssamenwerking voor hem uit den boze is. In Pauw en Witteman van vrijdag 30 maart noemt oud -minister van Financiën Ruding de bezuinigingen ‘ongelukkig’. Oud PKN-scriba Bas Plaisier zei dit weekend op Twitter niet te kunnen geloven dat het CDA akkoord gaat met 1 miljard bezuinigen om Wilders binnenboord te houden. Als dat gebeurt, zal hij uit het CDA stappen. Zijn opvolger Arjan Plaisier zei namens de Protestantse Kerk in Nederland dergelijke bezuinigingen verwerpelijk te vinden. Hoogleraar aan de Universiteit Utrecht Herman Wijffels riep de onderhandelaars samen met andere bekende Nederlanders enkele weken terug al op niet op ontwikkelingssamenwerking te korten.

Voorstel bezuinigingen stuiten op kritiek Ed Nijpels
Ongenoegen is er ook in de CDA fractie. Enkele CDA fractieleden zeiden anoniem tegen RTL Nieuws ‘grote moeite’ te hebben met het voorstel. In een tweet zegt CDA Kamerlid Ad Koppejan zich aan te sluiten bij de kritiek van VVD’er Ed Nijpels, die vrijdagavond 30 maart in Nieuwsuur waarschuwt dat bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking schadelijk zijn voor de Nederlandse economie en vooral bedoeld zijn om Wilders te plezieren. Overigens is Nijpels niet de enige VVD’er met onbegrip. Oud-voorzitter van de Tweede Kamer Frans Weisglas, die net als Herman Wijffels de prominenten brief tekende, zei vrijdagavond: ”Bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking is slecht voor de economische en politieke positie van Nederland in de wereld”.

Wel wil bezuinigen op armoede en niet op rijkdom?
Andere prominente CDA’ers die de afgelopen dagen publiekelijk hun ongenoegen uitten over de mogelijke bezuinigingen zijn CNV voorzitter Jaap Smit, oud-Tweede Kamerlid Ad Lansink, en CDA burgemeester Herman Kaiser (Doetinchem). Daarnaast vraagt Doekle Terpstra zich af waarom men wel wil bezuinigen op armoede en niet op rijkdom?. Terpstra waarschuwt dat er bij het CDA een enorm probleem zal ontstaan als niet de woningmarkt of de arbeidsmarkt, maar wel de ontwikkelingssamenwerking wordt aangepakt.

Janne Nijman, lid van het Strategisch Beraad, kan zich “niet voorstellen dat CDA-onderhandelaars hiertoe besluiten”. Volgens Nijman volgen veel CDA’ers deze discussie kritisch. “Een bezuiniging van een kwart staat haaks op de internationale solidariteit die wij zo belangrijk vinden. Dit laat niemand onberoerd. Wat is er dan over van de CDA-lijn?”. Ook CDA-jongeren zouden in meerderheid tegen de bezuinigingen zijn.

Knapen verwijst naar behoud 0,7 procentnorm
Staatssecretaris voor Ontwikkelingssamenwerking Ben Knapen (CDA) kan zich natuurlijk niet over de bezuinigingen uitspreken, maar geeft een duidelijk signaal in zijn antwoord op de vragen van GroenLinks Kamerlid Arjan El Fassed. Daarin verwijst hij naar de motie Slob/Sap voor behoud van de 0,7 procentnorm, die de steun kreeg van een Kamermeerderheid, inclusief het CDA, en naar de afspraak uit het regeerakkoord om vanaf 2012 0,7 procent van het BNP aan ontwikkelingssamenwerking te besteden.

Arie Slob spreekt van ‘de scalp’
Groot onbegrip over het gerucht van 1 miljard euro bezuinigen is er ook bij de andere christelijke partijen. De SGP nam al eerder meermaals duidelijk stelling tegen verdere bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking. ChristenUnie voorzitter Arie Slob vraagt zich in NRC van 31 maart af waar het christelijk-sociale hart van het CDA is gebleven en noemt de bezuinigingen “de scalp” waarmee Wilders straks naar buiten komt. Zijn fractiegenoot Joël Voordewind schrijft in een artikel voor het ND: “Bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking is lekker makkelijk. Het Malieveld of het Binnenhof stroomt toch niet vol met protesterende Afrikanen. Maar we mogen niet de rekening van de financiële crisis eenzijdig bij de allerarmsten in de wereld neerleggen.”

Het loslaten van de proefballon maakt pijnlijk duidelijk voor welke keuze het CDA staat: zet ze de nagels in het pluche en laat ze om Wilders binnen te houden toe dat na een eerdere korting van bijna een vijfde nu nog eens een kwart van het budget voor ontwikkelingssamenwerking wordt weggesneden, of blijft ze trouw aan haar traditie van internationale solidariteit en kiest ze voor het gedeelde belang van investeren in wereldwijde duurzame ontwikkeling?

Door Alexander Kohnstamm, directeur Partos.

Ontwikkelingsorganisaties, verenigd in de campagne #jekrijgtwatjegeeft, reageren geschokt op het gerucht dat 1 miljard gekort zou worden. Woordvoerder Alexander Kohnstamm, directeur van brancheorganisatie voor internationale samenwerking Partos: “Nog meer bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking zou kortzichtig zijn en het zou vooral onbegrijpelijk zijn als het CDA hiermee akkoord ging. De partij betaalt dan op rekening van de armsten in de wereld een losgeld van 1 miljard aan de PVV om verder te kunnen regeren. Wij horen dagelijks reacties als die van Bill Gates deze week: men begrijpt dit in het buitenland totaal niet. Engeland en andere Europese landen investeren ondanks de crisis juist meer in ontwikkelingssamenwerking, terwijl Nederland vrijwillig zijn invloed en aanzien opgeeft.”

De reactie van staatssecretaris van Buitenlandse Zaken Ben Knapen:

Het kabinet heeft kennisgenomen van de uitlatingen van de heer Gates en waardeert zijn innovatieve inzet op armoedebestrijding en economische ontwikkeling. Ook voor het kabinet is dit een belangrijk onderwerp op een terrein waar Nederland met zijn internationale oriëntatie een reputatie heeft verworven. Zoals bekend ben ik al enige tijd bezig met nadere vormgeving van hervormingen op het terrein van ontwikkelingssamenwerking. In internationaal kader zet ik mij actief in voor de nieuwe hulparchitectuur die recht doet aan de nieuwe rol van ontwikkelingssamenwerking in een globaliserende wereld. Hierbij spelen andere actoren zoals de private sector en opkomende economieën een steeds grotere rol.

Bij de indiening van de motie van de leden Sap en Slob (Kamerstuk 33 000, nr. 20) d.d. 22 september 2011 heeft het kabinet deze voorzien van een reactie. In het financieel kader van het Regeer- en Gedoogakkoord is toegelicht dat de uitgaven voor ontwikkelingssamenwerking van 0,8% van het bruto nationaal product zullen worden teruggebracht naar gemiddeld 0,7% BNP-ODA (vanaf 2012) per jaar in de kabinetsperiode (inclusief internationaal klimaatbeleid).

Bekijk hier de brief van Ben Knapen.

In de Volkskrant zegt Gates: ‘Ik zou de heer Wilders graag meenemen naar Afrika en hem laten zien hoe daar met duizend dollar een kinderleven wordt gered. Ik denk dat hij zijn standpunt over het korten op ontwikkelingssamenwerking meteen zou veranderen. Het sterven van een kind is een tragische gebeurtenis’.

Luister hier het interview met NOS terug. Lees hier het interview in de Volkskrant.

Geldof, ambassadeur van ONE.org en lid van het Africa Progress Panel, maakt zich zorgen over de tendens in Nederland waarin een land ‘dat altijd heeft begrepen dat zijn economische en culturele eigen belang op een mondiale betrokkenheid berust, op het punt staat zich terug te trekken tot een land van Kleine Hollanders’. Lees hieronder het hele artikel.

Afrika, de sleutel tot Nederlandse groei.

Is het dan zo ver gekomen? Een volk dat als eerste op onbekende continenten op ontdekkingstocht ging, dat een van de eerste werkelijk kapitalistische economieën opbouwde en koopman van wereldformaat is, keert nu de wereld de rug toe? Een land dat altijd heeft begrepen dat zijn economische en culturele eigenbelang op een mondiale betrokkenheid berust, staat op het punt zich terug te trekken tot een land van Kleine Hollanders. Dit Lage Land altijd in de Morele Top, en daarvoor alom bewonderd, is nu bereid om een moeizaam verkregen reputatie de deur uit te gooien. En dat alleen maar voor wat besparingen op de korte termijn, ten koste van zijn lange termijn positie in een zich herstellende wereldeconomie.

Een van Nederlands grootse exportproducten – zijn wijze, gulle en winstgevende investeringen in de ontwikkeling van ’s werelds armste landen – wordt bedreigd door armzielig en kortzichtig politiek patsergedrag. En net nu dat jaren van investeren tot snelle groei in Afrika leidt, waardoor buitengewone kansen zijn ontstaan voor Nederlandse bedrijven, is het risico reëel dat er wordt gesneden in de hulp aan Afrika, het continent de rug toekeert, en zichzelf uit het verhaal wegschrijft. Dit zou een heel grote fout zijn. Je verwacht van mij dat ik zou zeggen dat er niet in de Nederlandse hulp gesneden moet worden omdat er dan levens verloren gaan. En die gaan dan ook verloren. Snijden in de hulp houdt nog meer kinderen van school, verstrikt nog meer gezinnen in de armoede en laat vrouwen alleen achter in het kraambed. Klinieken dicht, levens kwijt, aidspatiënten uitgesloten van zorg, onschuldige slachtoffers van natuurrampen en oorlogen worden niet bereikt en gaan dus dood. Allemaal waar. Maar niet wat ik wil zeggen.

Het bewijs staart je in het gezicht: de Nederlandse hulp is er niet alleen voor Afrika. Ook de Nederlanders varen er wel bij. Een echt direct verband: 40 procent van de Nederlandse hulp stroomt direct terug naar de Nederlandse economie. En daar blijft het niet bij: investeren in ontwikkeling is tegenwoordig belangrijker dan ooit, nu Europa zich uit een economische malaise probeert te trekken. Het helpt nieuwe markten creëren. Voor een land als Nederland is de welvaart in het verleden, heden en de toekomst vooral afhankelijk van de wereldhandel. Investeren in internationale ontwikkeling is dan de slimst mogelijke zet je kan doen. Net zoals de groei in India en China in Nederland tot banen en welvaart heeft geleid,  belooft ook  Afrika nieuwe economische kansen in eigen land. Hulp heeft bijgedragen aan de economische sprong die Afrika nu maakt. Nederland en de rest van Europa zouden mee kunnen liften. Hoe onnozel zou het zijn om nu Holland’s economische vingers af te snijden omwille van een streng bankiersimago.

Je moet je afvragen waarom China zowel haar hulp als de investeringen laat stijgen. Waarom de Britten zowel hun hulp als de investeringen laten stijgen? Waarom de Duitse regering zegt dat elke euro aan hulp 1,4 euro aan baten oplevert? Dit zijn de vragen die de Nederlandse regering zich zou moeten stellen, in plaats van zich over te geven aan ouderwetse dooddoeners over de kosten van hulp. Schuldkwijtscheldingen, voorspelbare hulpstromen en, met als resultaat, dalende sterftecijfers, naast meer zorg en onderwijs, mobiele telefonie en Chinese investeringen, hebben samen Afrikanen tot de snelst groeiende middenklasse ter wereld gemaakt. Vorig jaar zelfs sneller dan de groei in consumentenuitgaven in Brazilië. Dit is de werkelijkheid in de 21^e eeuw en niet die afgezaagde onbenulligheden van sommige minder  bedachtzame en intellectueel luie Nederlandse politici.

Voor een blijvende, kleine investering van 0,7 procent van de welvaart, zit Nederland op de voorste rang bij het grootste groeitheater: Afrika. Nu snijden is het summum van politieke en economische dwaasheid, wanneer elke euro aan hulp zich ruimschoots terugbetaalt in nieuwe markten en kansen.

Ontwikkelingshulp is een gemakkelijk doelwit in moeilijke tijden. Maar de Nederlanders die tegen handhaving van het huidige hulpniveau zijn, gooien het economische herstel en de toekomstige welvaart van het eigen land te grabbel. Eén voor twaalf: de Minister President moet zich realiseren wat hij op het spel zet – en van koers veranderen.

Het Seek Development rapport dat deze week werd gepubliceerd, laat zien dat de hervormingen die Nederland de afgelopen jaren heeft doorgevoerd om de invloed van haar hulp te vergroten ervoor zorgen dat elke euro ontzettend veel invloed heeft. De eigen kracht van de hulpontvangende landen wordt benadrukt en er wordt samengewerkt met de private sector. Juist dat zorgt ervoor dat elke euro aan hulp die wordt uitgegeven, nog meer verschil maakt dan voorheen. Het zou zonde zijn als juist die euro’s niet meer geïnvesteerd worden.

Joe Cerrell is directeur van het Europese kantoor van de Bill and Melinda Gates Foundation. Op 22 maart 2012 verschijnt een artikel van zijn hand in het dagblad Trouw.